…ein kan finne så ymse…

Ein som graver i gamle kyrkjebøker for å finne anene sine kjem ein bort i så mangt. Det ein trudde var søsken viser seg å vere halvsøsken og det ein trudde var foreldre viser seg å vere fosterforeldre/pleieforeldre. Noko toler dagslys, anna har vore «hysja ned». Så også i vår slekt. Vi har også vår andel av dei såkalla «uægte» borna, altså born fødde utanfor ekteskap.

Ei og anna spennande historie dukkar det også opp, slik som med ein av tipp-tipp-oldefedrene mine, Johan Christian Christensen frå Bunesfjord i Lofoten.  Fortsett å lese «…ein kan finne så ymse…»

…på jakt etter rett Inger (eller: kunsten å bevise eit slektskap)…

Eg finner med jamne mellomrom slektningar (eller kanskje rettare sagt aner) som eg ikkje heilt forstår kvar dei kom frå. Nokre av desse har eg skrive om i artikkelen om ekteparet Joen og Anne som kom flyttande frå Eid i 1804. Andre gongar finner eg personar frå Bremanger som har gifta seg med «fjordingar» og så buset dei seg i Bremanger. Ein kan ofte finne dåpsinførslar i kyrkjebøkene som passar bra med det ein leitar etter, men kan ein eigentleg vere 100% sikker på at ein har funne rett person når ein kun har kyrkjeboka til hjelp? Fortsett å lese «…på jakt etter rett Inger (eller: kunsten å bevise eit slektskap)…»

…fram og tilbake igjen…(III)

Første innlegg i denne «serien» omhandla Abraham Ingebrigtsen som flytta til Bergen og gifta seg med ei kvinne som hadde aner i Tyskland. Andre innlegg omhandla Abraham, kona Anna Caroline Wilhelmine og far til Anna som heitte Carl Wilhelm Weis og kom frå Bremen-området i Tyskland. Dette siste innlegget handlar om han som slutta ringen og flytta tilbake til Vågsøy, nemlig Christian Isach Abrahamsen. Fortsett å lese «…fram og tilbake igjen…(III)»

…fram og tilbake igjen…

«Fram og tilbake igjen» var etter det eg hugsar tittelen på boka til hobbiten Bilbo Baggins i Tolkien sin «Ringenes Herre». Av og til kan ein slektsforskar finne forfedre som forlater heimstaden for å finne betre «beite» til dømes i Ålesund eller Bergen og så vender ein etterkomar tilbake til «heimstaden» nokre tiår eller eit hundreår seinare.

Abraham Ingebrigtsen blei fødd på Kråkenes i dagens Vågsøy ein gong i siste halvdel av 1700-talet. Eg leita lenge etter nøyaktig dato og nøya meg ei tid med noko som heiter «Undersøkelseskommisjonens rulle over sjømannskap i Bergen 1804-1805». Der var fødselsår anslått til 1770 og han hadde oppgjeve å vere «Bordarbeidsmand» og at han «skal være af Soelægd»Fortsett å lese «…fram og tilbake igjen…»

…borte som dogg for sola…

Ein av dei personane eg syns det har vore mest spennande å forske på er oldefaren min, Rasmus Marius Jeremias Pedersen Andal. Han blei fødd i fattige kår i 1880 og kom flyttande sørover frå Andalsvågen i Vevelstad ein gong mellom 1900 og 1905. Korkje innflyttarregisteret til soknepresten i Sør-Vågsøy eller utflyttarregisteret til presten nordpå gjev svar, det einaste som er sikkert er at han gifta seg med oldemora mi, Alida Dorthea Thoresdotter Bøe i Måløy 1905 og budde resten av livet der.

Alida er også ein spennande person. Fødd i 1786 i på Skram i dagens Måløy med foreldrene Thore Eriksen Bøe frå Stryn og Kari Kristensdotter frå Davik-området. Alida og Rasmus fekk etter kvart ein stor familie med sju barn saman, men det er ikkje desse sju som gjer Alida spennande (bortsett frå at ein av dei er morfaren min). Det er det åttande barnet i familien. Ei jente Alida fekk ca tretten år før ho traff Rasmus. Fortsett å lese «…borte som dogg for sola…»

…når spora tørkar ut…

Bygdebøkene er ei verdifull kjelde til informasjon for den som driver slektsforsking. Forfattarane har gjort eit solid arbeid i å dokumentere gards- og bygdesogene rundt om kring i landet. Slik er det også for Bremanger der farsslekta mi kjem frå. Der er ein faktisk så heldige at ein har to bygdebøker. Ei skriven av Albert Joleik (1969) som tar for seg tida fram til 1801 og ei skriven av Åstein Svihus (2006) som tar for seg heile det som er Bremanger kommune i dag. Denne siste er i fire band.

Trass i at tallause timar med kjeldegransking ligger bak kvar av bøkene er ikkje bygdebøkene frie for feil, og av og til ser ein at forfattaren har følgt eit spor så langt tida tillet og deretter har han sagt «nok er nok». Då er vel alt håp ute for oss andre også? Eller? Fortsett å lese «…når spora tørkar ut…»

…frå Kleppenes til Blålid…

Når ein driver slektsgransking startar ein gjerne med det ein veit og så jobbar ein seg bakover i tid. Denne historia handlar om korleis eg jobba for å finne ut kvar farsslekta til mormora mi kom frå og jakta på kvar denne familiegreina stamma frå starta i Blålida ved Måløy.

Faren til mormora mi tok etternamnet Blålid og dette namnet kjem frå garden Blålid i dagens Vågsøy kommune. Dette er ikkje noko gamalt slektsnamn slik til dømes Grieg og Rieber, det er eit gardsnamn som blei slektsnamn i samband med namnelova som kom i 1923-talet. Namnelova slo fast at alle skulle ha eit slektsnamn og dette skulle gå i arv til neste generasjon. Fortsett å lese «…frå Kleppenes til Blålid…»

…nok eit hundreår tilbake i tid…

Det å finne namn i kyrkjebøker og dermed få indikasjonar på slektskap er relativt enkelt. Ein leitar fram kyrkjeboka frå det aktuelle prestegjeldet for den tidsperioden ein er interessert i, finner seg eit utgangspunkt og blar framover eller bakover i boka alt etter kva magefølelsen seier om alderen på eit menneske og så finner ein etter kvart noko som kan passe. Det som dessverre ikkje framgår av kyrkjeboka er om du har funne rett person. Er Rasmus Rasmusson fødd i 1770 den Rasmus Rasmusson du leitar etter? Nei, det framgår ikkje nødvendigvis av kyrkjeboka. Det kan du derimot finne ut av via skiftemateriale som også er tilgjengeleg via Digitalarkivet.

Nettopp gjennom skiftemateriale klarte eg med god hjelp av entusiastane på Digitalarkivet sitt nettforum å forlenge slektstreet mitt med om lag hundrede år. Fortsett å lese «…nok eit hundreår tilbake i tid…»

…hit eit steg og dit eit steg…

Då eg starta på dette «prosjektet» antok eg at slekta hadde vore relativt stedsbunden. Det vil seie, eg visste at den eine oldefaren min kom frå Vevelstad-området men eg antok at resten av slekta ville vere konsentrert i Bremanger og Vågsøy med ein aldri så liten avstikkar i alle fall inn til Lefdalsnes i Nordfjord der eg visste at den eine oldemora mi blei fødd. Etter utallige timar framfor datamaskina må eg slå fast at familien min stammar frå Bremanger og Vågsøy som eg trudde. Samt store delar av Nordfjord med innslag frå Bergen, Bremen og Königsberg (i dag Kaliningrad). Så feil kan ein altså ta. Fortsett å lese «…hit eit steg og dit eit steg…»